:,(
September 22, 200810:40 am kakauwi ko lang hindi ako makasakay papuntang Pasay, takot nga kasi ako sumakay ng bus at sobrang punuan na talaga, umuwi na lang ako ulit. Galit ako, o mas tamang nagtatampo ako, wala naman ako kabalak-balak na magsulat sa blog ko kaya lang wala ako masabihan ng sama ng loob ko, alam ko hindi ito sasagot pabalik, o tatapikin ang braso ko pero ok lang mahalaga nailabas ko ung nasa loob ko 
Pasensya na, kung hindi masyadong maganda ang isusulat ko dito.
Malapit kami dati ng Tatay ko, siguro nga kasi ako ang bunso, pero ngayon palagi na kaming nagtatalo. Ayoko sumama ang imahe ng tatay ko sa ibang tao na makakabasa nito pero eto ang nararamdaman ko. Nagtatampo ako siguro pero mas tamang sabhin na naghihinanakit na ako.
Respeto. Lahat ng tao dapat meron nyan, bata ka man o matanda ka, may sakit o wala. May sakit ang tatay ko, Diabetes. hindi ko alam kung dahilan ba ito ng pagbabago ng ugali nya. Laging nakaangal sa amin lalo na sa Nanay ko. Laging nakasigaw, mabibilang ko na lang sa darili ko ang mga pagkakataon kung saan nagtawanan kami. Akala nyo lang masaya kami, na ayos kami. MALI ka.
Na-iinggit ako, lalo na sa Tatay ng mga kaklase ko sa kolehiyo, sobra ang binibigay nilang suporta sa mga anak nila. kapag malayo ang Duty kahit hindi man sila ihatid ng magarang sasakyan sinasamahan pa din sila. Sinusundo pa nga kung minsan. Umiiyak ako hanggang ngayon, magkukulong sa kwarto dahil nasaktan nanaman ako kanina, mas masakit talaga ang salita kaysa sa pisikal na pananakit, parang tarak sa puso. Hindi ko na mapigil ang luha ko kanina sa harap nya. Kung alam lang nya kung ano ang muntik mangyari sa akin sa sakayan kanina, humahabol ako sa bus halos mag-dadalwang oras na akong nakatayo. Huli na ako sa klase ko kaya minabuti ko na lang na umuwi, naiiyak na ako dahil muntik na akong masagi ng motor kanina hindi ko kasi nakita pero ayos lang, naisip ko susubukan ko syang kausapin baka pwede na ako ihatid tuwing umaga lang naman ako na bahala umuwi, pero wala nabulyawan lang ako.
Nung kumuha ako ng board exam hindi sya ang naghatid sa akin, hinayaan nya na tatay ng isa kong kaibgan ang maghatid sa akin kahit pa mag-kaiba kami ng eskwelahan ng pagkukunan ng eksamen, hinatid pa rin ako ng tatay ng kaibgan ko. Dalawang araw yun. Ung iba nakikita ko pa hinihintay nila ung anak nila ng lumabas ng kwarto at hahainan ng tanghalian.
“i wish i had a different father” un ang nasa isip ko ngayon. Mali yan alam ko, pero un ang nararamdaman ko ngayon. Ung ang gusto kong isigaw sa kanya kanina. Gusto ko syang intindihin, pero hindi ko makita sa akin ang kahit isang butil ng pang-unawa. Namumugto na ang mata, gustuhin ko man pumasok wala akong magagawa, bukas hindi ko alam kung papano pero bahala na.
