"love meant that you care for another person's happiness more than your own, no matter how painful the choices you face might be"
-John Tyree
(Dear John by Nicholas Sparks)
-John Tyree
(Dear John by Nicholas Sparks)
oh?
February 23, 2010Oi kamusta ka naman? Ako eto kakatapos ko lang kumain ng hapunan isang mabigat sa loob na chicken and chips. Wala naman bago ngayon kasi wala naman akong pasok, walang bagong kwento kay “dementor” ngayon pero nung biyernes meron.
DEMENTOR: The British government told the Pakistani People that they will give them 20 thousand pounds if they serve the British Army.
Me: *reading* Harry Potter and the Prisoner’s of Azkaban ebook
DEMENTOR: So my grandfather served the British Army but the Pakistanin Government said to the British Government that they will have the money and provide blah blah blah blah (in short kinurakot ng Pakistani Governement ung pera)
Lahat kami sa group: What happen to the money, did your grandfather receive the 20 thousand pounds and *we were cut by him AGAIN*
DEMENTOR: NOOOOO! we don’t need money, we have money.
Me: *eyeroll*
Okay ang yaman nila.
Then nagreport kami sa Quality System Management.
Ang issue na ididiscuss namin ay ung nangyari na Recall ng Mattel inc. sa mga toys na galing China noong 2007 ung mga barbie,polly pocket at marami pang iba.
May isang question sa report na kung dapat ba daw itigil ng US ang pagimport ng toys and other goods sa China. Lahat kami pati professor namin NO ang sagot. Hindi ko na sasabihin kung bakit No kasi daming dahilan pero wag ka ayaw kami pagreportin ni Dementor. He doesn’t want to present our assignment sa simpleng dahilan pala na YES ang sagot nya sa question na ibinigay, babaguhin nya daw kasi ung report syempre hindi na kmi pumayag ano sya nanaman bida bida tsk. Sabi ko sa kanya why don’t he let us discuss the first three question and I will give him the floor sa ika-apat na tanong.
Sa slide namin NO ang sagot sabi ko for argument sake our LEADER will answer the fourth question.
DEMENTOR: My answer is YES. The US should learn the lesson, they should stop importing toys and goods from China.
Ayun. Ginisa sya sa unahan. Dami ng question. Sabi nung isang Nigerian ” Did it ever come to your mind what will happen to the Chinese people? Who works in the toy factories?” sabi nung isa “Unemployment will result to poverty”
“Isn’t Mattel should be responsible because of their quality control policy?”
Ang daming tanong. Sabi namin okay lang na iba ang sagot nya. Pero ung buong group idadamay dahil lahat ngreport kami lang hindi dahil sa hindi nya lang gusto aba aba aba abaaaaaa sobra.
In the end, sya pa rin ang magaling kasi sya daw ang nag-step up para maiba, that he was brave enough to oppose us all. Okay lang un talagang naiwan naman sya nung time sa harap ng class habang pinipilit nya ang sagot na yes.
Uwian na si Dementor nakipaghi-five pa sa amin kagroup nya.
Hello bida pa rin sya kasi kahit na ganun ung nangyari kaya sabi nya sa akin
“you’re GREAT”
sa loob-loob ko lang.
“thanks! but you’re a self-centered, close-minded beast”
hay kakastress. anywhoo, mukhang *sana* matatanggap kami sa part-time sa carehome.
at at at. Magiging tita na ako ulit. YES YES my sister DONNA is 6 weeks pregnant 
ooohhlalalala haha!
ooohhlalalala haha!un na lang muna ang kwento promise wala na si dementor sa kwento ko next time
one two three four six….forever.
February 16, 2010HAHA namerrrn inumpisahan ko ng tawa ang entry na ito. cmon’! haha walang five sa title ko dang. Huy huy kamusta ka naman? Ayos naman ako dito. Okay naman kahit paano, dumadalas ang pagdugo ng ilong ko, hindi sa temperatura gurl, sa mga nakakausap ko dito. Hindi naman din kagalingan mag-ingles ang iba, masasabi kong magagaling din mag-ingles ang mga Pilipino dito sa bansang to.
FIRST WEEK
Subject: Management in International Health Environment
Professor: Dr. Samuel (yea?yea?)
Actually ung subject na yan, diyan ako antok na antok bakit kamo magbabasa ung Dr. S na yan ng napakaraming slides buong tatlong oras. (Break Lang Muna, papanik ako sa kama at malamig sa sahig haha lakas ng loob sa sahig umupo eh magyeyelo ang pwetan ko dito wahahah!)
Ayun nga tatlong mahabang oras magsasalita ang titser na yun tapos may isang oras para sa LUNCH BREAK. Pagbalik sa hapon kanya kanya ng grupo ang magdidiscuss. Akalain mong mapagrupo ako sa isang doctor na taga-pakista. Isang close-minded na nilalang. sabi ko nga “SYA NA. SYA NA ANG MAGALING. SYA NA ANG UMAKO. SYA NA LAHAT. SYA NA ANG AMO. SYA NA PRINCIPAL” sabay ngiti sa kapwa pinoy.
Madali lang naman ang sitwasyon na ibinigay hindi ko maintindihan kung bakit ang komplikado ng sagot nya. Sasabhin nya ” GIVE YOUR OPINIONS” what the hey! minsan sinubukan ko ganito naging takbo ng usapan namin.
DEMENTOR (hindi totoong pangalan *ngisi*) : You. You tell anything?
AKO: Me? sure. well (umeenglish na rin ako try lang) i think cultural and religious differences should be given (cut)
DEMENTOR: No. No. No. That should not be our main priority.
O sige ha, nagkakagulo ang staff mo sa community hospital dahil sa iba’t ibang paniniwala nila bilang isang manager daw anong gagawin mo, so sa kanya hayaan na lang magkagulo ang staff basta maibaba ang morbidity and mortality rate.
AKO: How can we manage to (cut)
DEMENTOR: I think (haba ng sagot blah blah blah)
AKO: whatever.
Dahil hindi ko na kinaya si manong na magaling na magaling gumawa na lang ako ng powerpoint presentation kasama ung ibang filipino classmates ko.
AKO: You may want to take a look at our slides, i think she (nepalese girl nalimutan ko ang pangalan) wants to add more on the slide about HIV cases.
DEMENTOR: No.No. We don’t need a powerpoint presentation, I can manage to discuss this without that.
AKO: What?! You want to present that to class just like that? (nainis na ako swear) Every group prepared their own presentation. We will show the slides to them whether you like it or not.
DEMENTOR: ok. Perfect.
AKO: Sure.
(bakit ba dementor?wala lang nandito na rin lang ako sa lugar ni harry potter e isinama ko na ung kalaban nya hehe)
First week ko yan sa klase. Self-centered kasi si manong. Puro’s “I” “I” “I think…” “I said….” “I suggest..” hindi kami lagi kasama. Sabi sayo eh ‘ SYA NGA SYA NGA ANG ITINAKDANG MAGLILITAS SA SANGKATAUHAN” harhar.
Second week
Subject: International Health ( parang pare-pareho ang klase ko pansin mo?LOL.)
Professor: DR. U. P.
Promise itong professor na ito hindi ko maintindihan. Hindi talaga. Ang bilis magsalita saka iba talaga. One time ang sabi nya sa Philippines parang Pinelipines parang PINYA lang e. Anyway, ganun din ang gagawin magdidiscuss ek ek then groupings then presentation.
May isang Pilipino na nagdiscuss ay literal atang dudugo ang ilong ko.
Hanep. Big words kung Big words. Napabilib nya ako. Kinailangan ko ang tulong ng mahiwagang diksyonaryo te. Mahirap. Pero magaling hindi papatalo, proud ako syempre akala nung ibang lahi sila lang ang nakakapagenglish kasi daw ung Philippine Island (tumpok ng mga Filipino students sa likod) ay maingay di naman daw maintindihan sinasabi haha.
Ung isa naman na tatlong linggo pala dito may accent na agad. Dito kasi parang mahilig nila banggitin ang (yea?) parang (db?) sa atin yea? bwahaha. So si manong mahilig na rin sa yea yea.
“Our group came up with these solutions yea?”
“We will implement yea the EOP yea. Or the ENGLISH ONLY POLICY yea?”
gusto ko ng sumagot “YEA okay YEA”
hehehe.wala lang parang may interaction yea?
ay napagod ka na magbasa? wait wait there’s more ayiiii hehe.
Sa personal mahirap makipagusap pero mas mahirap pag sa telopono.
Ako: hello, yes i would like to request a national insurance number application form.
Ung kausap ko: yea (sabi sayo uso e yea hahaha) may i have you @3%$! please.
Ako: pardon sir?
Ung kausap ko: sarnaym (as in nayyyyyyym surname pala shoot.) and your complete address.
marami pa syang sinabi na hindi ko naintindihan talaga. natatawa na lang ako ang tagal ng usapan namin hindi ko napansin wala na palang load ang cp ko.
iba pa last na promise haha
chips is fries
crisp is chichirya sa atin
lift is elavator (ui care giver)
tele is television
buggies is stroller
un lang next time ko na kayo babalitaan ah 
sabi na nga ba.
February 7, 2010Isa isahin natin ang nangyari sa araw ko.
11am na ako nagising sa dahilang sobrang pagod ako sa school kahapon.
2pm na ata ako nakapagsaing at nakapagluto ng ulam para sa tanghalian.
Naglaba na rin ako dahil halos wala na akong maisuot dahil halos labing apat na araw na magmula ng dumating ako sa pagkalamig lamig na bansa na to.
Nagbayad nanaman ako ng renta sa kwarto. Nagbayad na rin ako para sa sampung kilong bigas.
Mabilis daw ang oras sabi nila pero para sa akin, medyo mabagal pa.
Ngayong gabi nanunuod ako ng 500 days of summer.
Nabuset din ako kay summer. Ewan ko kung bakit. Siguro napakagaling lang ng pagkakaganap nung Tom, kasi naman kitang kita ramdam na ramdam mo ung sakit na nararamdaman nya. Oh man tagos e.
Nalaman ko na lang sumisinghot na ako.
Ay syempre bilang iyakin na tulad ko panget naman kung di ko pa aaminin na umiyak na nga ako.
Pero sa huli okay din ung sinabi ni Summer. Mararamdaman mo na nga lang yun sabi nga ni Tom.
Summer: You are right, but maybe you’re not right about ME.
isang linya na parang ganyan. shet.
sabi ko na nga ba eh, masama ako manuod ng malulungkot na palabas, malulungkot lang din ako. Dapat ice age 2 na lang nga.
Naisip ko, lately, hindi ko naisasama sa prayers ko ang makilala ang taong para sakin. Ewan ko ba. I always believe na meron eh pero nasaan. Hindi ko alam. Ala nga naman ipagtanong ko pa. We, sometimes think that the person we are with now, were the ones that we’d be spending the rest of our lives with. Ganun naman talaga.Wala naman nasa isang commitment na hindi nagisip na sana ito na, na sana it would last. Pero once hindi naging maayos, sasabihin natin na hindi naman talaga siguro un para sa atin, na nakalaan ung tao na un para sa iba.
February, love month. For the past 23 years of my life i never really celebrated Valentines day. One thing, i’ve been with the dumbest men ever lived. Second, is I DONT REALLY KNOW. hehe.
I so love flowers but i never get to have one. Wala akong naibookmark na petals ng kahit anong bulaklak. BITTER? haha hindi im just stating the fact na hindi ako nakareceive talaga. Letters meron naman.
going back to the movie na pinanuod ko, i felt sorry for the guy, grabe ung pain, he’s one hell of an actor.
11:41pm na dito.Actually wala naman talagang sense ung pinagtatype ko e hehe. wala lang akong magawa.period.
o sya, dito nalang muna. nytie.
sobrang namimiss ko ang PINAS
February 1, 2010Nasaan ako ngayon? Nasa lugar ako ng pinaghalo-halong kulay. May puti, dilaw, itim, at kulay Pinoy.
Hindi ko gusto ang panahon dito. Madalas nangangatal ako sa lamig. Hindi ko kailan man ipagpapalit ang klima ng Pinas dahil yun madalas sakto lang.
Naiinis akong isipin na walang sineserve na kanin dito. Hindi ako mabubuhay sa tinapay kaya kahit 114pesos pa isang kilo ng bigas wala akong kiber.
Isa pang nakakainis walang kalamansi dito, lemon daw meron, naiisip ko magdadala ako ng kalamansi na halaman dito. swear.
Namimiss ko ang mga aso ko. Kahit kasi isa wala akong nadala.
Namimiss ko si earl.
Namimiss ko si mommy at mga luto nya.
Namimiss ko si dad.
Namimiss ko si Susan.
Ang mga biruan namin ni kuya mhark.
Namimiss ko si eloi.
Namimiss ko ang mahjong.
Namimiss ko ang PBB.
Namimiss ko ang Cinema 1
Namimiss ko ang TV Patrol.
Minsan may kinainisan akong babae sa school. Pilipina naman ewan ko ba kung bakit ako ineenglish. Sarap saktan e.
Minsan nung naglipat kmi ng gamit sa susunod na uupahan naming bahay. ni wala man lang tumulong para ibaba ang maleta namin sa hagdan para sumakay ng tren.
Hay. isang linggo na ako dito. Nag-aadjust. Minsan naligaw pauwi. Nagpaikot ikot sa tube train.
PILIPINAS NAMIMISS NA KITAAAAA 
